ရှေးက
ချည်ကြိုးများကို အထုံးပြုလုပ် ကြပြီး ဖုထုံး ၃ ခုသာရှိသည့် ၃ လုံးပုတီး ဖြစ်သည်။
ရတနာမြတ် ၃ ပါးအား ( ဝါ ) အနိစ္စ ဒုက္ခ အနတ္တ စသော လက္ခဏါရေး ၃ ပါးအား
ရည်စူးကြသည်။
နောင်တွင်
အကြောင်းအမျိုးမျိုးအရ အလုံးရေ တိုးလာပါသည်။ ၉ လုံး ။ ၂၇ လုံး။ ၄၅ လုံး။ ၁၀၈
လုံးစသဖြင့် တိုးလာခဲ့သည်။
ခုဒ္ဒက
နိပါတ် အဌကထာ တွင် ( ဆပညာသ ဗုဒ္ဓဂုဏံ အဌဝီသတိ ဓမ္မဂုဏံ စတုသတိ သံဃဂုဏံ က္ကဒံ ဓမ္မဿ
လက္ခဏံ ) ဟု ပုတီး ၏ လက္ခဏါ ကို မိန့်မှာချက်အရ ဤသို့ အလုံးရေ ကွဲပြားလာခဲ့သည်။
ဗောဇ္ဈင်
ခုနှစ်ပါး ရည်စူးကာ ၇ လုံး ၊ကိုးနဝင်း ရည်စူးကာ ၉ လုံး ၊ သုံးဆယ့်နှစ် ကောဌာသ
ရည်စူးကာ ၃၂ လုံး ၊ဘုရားဝါတော် လေးဆယ့်ငါး ရည်စူးကာ ၄၅ လုံး စသဖြင့် တိုးလာပါသည်။
အသုံးအများဆုံးဖြစ်သည့်
၁၀၈ လုံး ထားရှိရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ တင်ပြရသော်ဘုရားဂုဏ်တော် ၅၆ ပါး ၊တရားဂုဏ်တော်
၂၈ ပါး သံဃဂုဏ်တော် ၂၄ ပါး စသည်ကို ပူဇော်ကာ ( ၁၀၈ ) လုံး ထားရှိခြင်း။
တနည်း
ဘုရားဂုဏ်တော်
၄၈ ပါး ၊တရားဂုဏ်တော်၃၈ ပါး၊သံဃဂုဏ်တော် ၂၂ ပါး စသည်ကို ပူဇော်ကာ ( ၁၀၈ ) လုံး
ထားရှိခြင်း။
လောကီနည်းအရ
ဂြိုဟ်သက်
၁၀၈ လုံးအရ လည်းကောင်း။သတ္တမိဿ နက္ခတ် ၁၀၈ လုံးအရ လည်းကောင်း။တြင်းကြေ နဝင်းကြေ
ဖြစ်ရန် ၁၀၈ လုံး အရလည်းကောင်း။
ဂါထာမန္တန်များကို
၇ အုပ်မှ ၁၀၀၀၀၀ အတွင်း စိပ်ခြင်း စုပ်ခြင်း ပြုရန် အလုံးအလီကိုက် ၁၀၈ လုံး
ထားရှိခြင်း။
ဘုရားစက်လက္ခဏါ
၁၀၈ ပါးအတွက် ၁၀၈ လာံး ထားရှိခြင်း စသဖြင့် မိမိပူဇော်ရာ သန္တန်အလိုက် ၁၀၈ လုံး
သည် တွင်ကျယ်လာခဲ့ပါသည်။
ရှေးသူတော်စင်
ပညာရှင်များ ယူဆပုံမှာ” လောကီအင်္ဂုတ္ထိုလ်မန္တန်ကျမ်း ” တွင် ဆူးခါးဆရာတော်ကြီး က
အောက်ပါအတိုင်း ဆုံးဖြတ်ထားပါသည်။
နရဝရ
ဖြစ်တော်မူသော မြတ်ဘုရား သာသနာကို ကြည်ညိုလေးမြတ်သော သူတော်ကောင်းတို့သည် သာမထ
ဝိပဿနာ ဘာဝနာ နှစ်ပါးကိစ္စ ပြီးဖွယ် အကြောင်းဖြစ်သည်ဟု နှလုံးသွင်းကာ
တစ်ရာ့ရှစ်လုံး ပြုလုပ်ရာဝယ်
{{
ဗုဒ်ဓဂုဏဉ်စ ဆပညာသံ။
ဓမ်မဂုဏဉ်စ
အဌတိသံ။
သံဃဂုဏဉစြ စုဒဒြသံ။
ကတွာ
သုခံ ဇလံ လာဘတိ }}
ဟူ၍
သာမညဂါထာပြုကာ ဘုရားဂုဏ်တော် ၅၆ ။ တရားဂုဏ်တော် ၃၈ ။ သံဃဂုဏ်တော် ၁၄။ စုစုပေါင်း
၁၀၈ ရသောသင်္ကေတစကားသည် ပါဌိအဌကထာဋီကာများတွင် တိုက်ရိုက်မလာငြား နေယျတ္တ
ထောက်ဆဆင်ခြင်က အဆင့်ဆင့်ပင် ဖြစ်သင့်သည် ဟု ဖွင့်ပြပါသည်။
ပုတီးသည်
ဗြဟ္မဏာ အစဉ်လာ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းသောစိတ်ရှေးရှု သည့် အမှတ်သင်္ကေတလက္ခဏါ ရေတွက်
မှတ်ယူခြင်း ဖြစ်ရာ ယနေ့ ဗုဒ္ဓဘါသာဝင်တို့ လက်စွဲပြုစရာ ဓမ္မသင်္ကေတ အဖြစ်
ရှိနေပါသည်။
Credit:
Original
